Stellingen 2010
Hieronder vindt u de lijst met de stellingen die aan het debatpanel ter discussie wordt voorgelegd. Niet alle stellingen zullen aan bod komen, de gespreksleider zal aan de hand van de discussie een volgorde en prioritering bepalen. De stellingen kunt u afdrukken of e-mailen middels de knoppen bovenaan deze pagina.
1. Mannen hebben het geld in de zorg opgemaakt. Het is nu aan vrouwen om de bezuinigingen in goede banen te leiden.
Achtergrond
Hoewel de overgrote meerderheid (zo’n 80 procent) van de werknemers in de zorg vrouw is, is de verhouding tussen mannen en vrouwen aan de bestuurstafel nog behoorlijk scheef. Het aantal vrouwen in besturen van zorginstellingen bedraagt nog geen kwart van het totaal. Er worden legio oorzaken genoemd die hier aan ten grondslag zouden liggen. Genoemd worden onder meer het feit dat veel vrouwen in deeltijd werken, het gebrek aan ambitie dat een groot aantal vrouwen zou hebben en de mannencultuur die in de bestuurstop bestaat. Feit is dat men in de landen om ons heen er wel in slaagt om een groter aandeel vrouwen door te laten stromen tot de top in het bedrijfsleven. De vraag is of organisaties zichzelf tekort doen door zo weinig vrouwen mee te laten beslissen over de strategie en toekomst. Hebben vrouwen specifieke competenties die bijdragen aan een beter bedrijfsresultaat? En hoe realiseer je vervolgens dat er ook daadwerkelijk meer vrouwen aan de bestuurstafel plaatsnemen? Moeten organisaties verplicht worden om meer vrouwen in het bestuur en de top van de organisatie aan te stellen? Hoe denken topvrouwen daar zelf over?
2. Marktwerking heeft de gezondheidszorg aantoonbaar efficiënter en kwalitatief beter gemaakt.
Achtergrond
De kracht achter het succes van de beginnende privatisering in de zorg is efficiëntie, kwaliteit en meer aandacht voor de mens achter de patiënt. Of is dat juist niet waar en zorgt de privatisering voor een uitkleding van de zorg, klassenverschil in de aangeboden zorg en dollartekens in de ogen bij bestuurders. De vraag is of de politiek de ingezette weg van privatisering moet doorzetten of juist niet. Moeten zorginstellingen en ziekenhuizen hun manier van denken en werken veranderen en trachten minder afhankelijk te worden van de bestaande structuur en traditionele manier in het aanbieden van zorg?
3. Achter elke succesvolle vrouw staat een sterke man! (of vrouw natuurlijk)
Achtergrond
Emancipatie is uit of toch niet? Mannen en vrouwen kunnen niet zonder elkaar succesvol zijn. De introductie is dan ook kort voor deze stelling.
4. De voorgestelde bezuinigingen maken het onmogelijk om voor iedereen de huidige kwaliteit van zorg te behouden.
Achtergrond
Bij het doorvoeren van de bezuinigen zullen dit keer fundamentele keuzes moeten worden gemaakt over welke onderdelen van de zorg in het basispakket blijven en welke onderdelen als ‘’extraatjes’’ worden gezien. De verzorgingsstaat heeft zorg gemaakt tot een vrij beschikbaar basisrecht, dat tegen een lage prijs wordt aangeboden, maar is dat een situatie die in de huidige tijd houdbaar blijft? En is dat überhaupt wel wenselijk? Er zal bij de heroverwegingen rond de begroting een verder onderscheid worden gemaakt tussen wat basiszorg is, waar dus iedereen recht op heeft ongeacht financiële armslag, en wat “luxe” zorg is. Dit zal voor een behoorlijke groep mensen betekenen dat de zorg die zij nu krijgen in de toekomst een stuk duurder wordt. De overheid hoopt door middel van efficiencyverbeteringen de kosten in de zorg te drukken, maar die efficiencywinst zal nooit de omvang van de bezuinigingsvoorstellen bereiken. Bezuinigingen zullen voor een gedeelte van de bevolking betekenen dat het huidige niveau van zorg niet meer te betalen is.
5. Om de aangekondigde bezuinigingen op te vangen, moeten mensen die meer verdienen ook meer gaan betalen voor de zorg.
Achtergrond
De omvang van de voorgestelde bezuinigingen in de zorg is vele malen groter dan in het verleden. Tegelijkertijd blijven de zorgkosten in rap tempo stijgen. Duidelijk is dat het huidige niveau van zorg, bij een gelijkblijvende bijdrage van burgers, niet meer uit algemene middelen kan worden bekostigd. Het eigen risico voor zorg is op het moment niet inkomensafhankelijk. Ook de premie voor het basispakket is voor iedereen gelijk. Bij een versobering van AWBZ en het basispakket wordt vooral voor de lagere inkomens de zorg mogelijk moeilijk betaalbaar. Zal deze ontwikkeling leiden tot een systeem van klassenzorg? Mogen de hogere inkomensgroepen worden gevraagd meer bij te dragen om zo het huidige niveau van zorg te kunnen blijven garanderen voor de gehele samenleving? Of kunnen zaken als het basispakket en de AWBZ versoberd worden en laten we burgers meer eigen verantwoordelijkheid dragen voor het verzekeren van zorgkosten?
6. Er mag best verschil in kwaliteit van zorg zijn, als mensen daar zelf voor betalen.
Achtergrond
De marktwerking wordt op steeds grotere schaal toegepast in de gezondheidszorg. Dat het commercialiseren van de zorg met ethische dilemma’s gepaard gaat bleek begin deze zomer wel toen een Gronings verpleeghuis uitgebreid in de media kwam. De zorginstelling leverde naast de zorg waar de patiënten volgens het ZZP recht op hadden ook extra diensten. Bewoners konden bijvoorbeeld €15,- betalen voor een wandeling met één van de medewerkers. Patiëntenorganisaties spraken schande van deze praktijken, maar de bestuurder gaf aan vanwege de financiële situatie geen andere keus te hebben. En hoe werkt dit bij andere vormen van zorg? Voor planbare ziekenhuiszorg is marktwerking al een vaak toegepast prijsmechanisme, voor niet-planbare zorg is de markt al deels vrijgegeven. Is dit een zorgelijke ontwikkeling? Of is het, zolang de basiszorg maar voor iedereen redelijk toegankelijk is, niet anders dan dat iemand wat vaker of verder op vakantie gaat?
7. Mensen moet meer eigen verantwoordelijkheid tonen als het hun gezondheid betreft. Verzekeraars moeten daarom mensen meer premie kunnen vragen aan mensen met een ongezonde leefstijl.
Achtergrond
De kosten voor de zorg nemen om een variëteit aan redenen toe. Onze relatief steeds groter wordende welvaart zorgt er niet enkel voor dat we grotere huizen, duurdere kleding en vaker auto’s kunnen kopen, maar zorgt er ook voor dat veel mensen onvoldoende investeren in hun lichaam. Er wordt teveel alcohol geconsumeerd, ondanks het taboe dat een sigaret tegenwoordig met zich meebrengt rookt nog steeds zo’n 28% van de bevolking en voldoende beweging is voor veel mensen moeilijk in het drukke tijdschema in te vullen. We worden te dik, onze vaten lijden en onze cellen krijgen meer dan verantwoord is ongezonde voedingsstoffen te verwerken. Mensen zijn zelf verantwoordelijk voor de staat van hun lichaam. Teveel mensen realiseren zich dit niet of interesseert het niet. Zij jagen daardoor de kosten voor de zorg omhoog en zetten het begrip solidariteit onder druk. Moeten we om de kosten in te dammen, mensen verplichten gezonder te leven en hen straffen wanneer zij dit niet doen? Mogen zorgverzekeraars meer premie vragen als je rookt, drinkt of goedkope kip vol antibiotica eet? Levensverzekeraars vragen immers ook meer premie aan mensen die aandoeningen hebben of roken.